Γυρνάς σπίτι πτώμα.
Τα φώτα κλειστά.
Κοιτάς τη γάτα σου που κοιμάται ήσυχη.
Δεν ανάβεις τηλεόραση.
Και ξαφνικά
(Η ΓΚΟΜΕΝΑ): “Αχ ναι! Κι άλλο”
(Ο ΓΚΟΜΕΝΟΣ ΜΟΥΓΚΑΝΙΖΕΙ)
(Η ΓΚΟΜΕΝΑ): “ΑΑΑΑΑΑΑΑΧ ΝΑΙ”
(Ο ΓΚΟΜΕΝΟΣ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΕΤΑΞΥ ΚΩΛΟΥ ΚΑΙ ΒΕΝΤΟΥΖΑΣ)
Ε όχι
Δεν ήταν τυχαίος οργασμός που ξάφνου η τηλεόραση τσίτωσε στο Φιλμνετ και ακούστηκε παντού.
Αχ, έπρεπε να ‘χα κατέβει και να βάραγα το κουδούνι σα να ‘χαμε πάρει φώκο…
Την έχω δει μελωδικά.
Gothic Horror Show και τέτοια…
LiLa… Mistress… Τους ξέρετε αυτούς; Γιατί εγώ τώρα τους έμαθα και πορώθηκα…
Σαν χθες ήταν όταν μεγάλωνα που τον λάτρευα σαν περφόμερ και χορευτή. Και σαν χτες στη κυριολεξία όταν έβαλα και άκουγα ένα μιξάκι των 80ς με το “Smooth Criminal”. Οταν άρχισα να περπατάω, τότε τον θυμόμουν ακόμα, στη τωρινή μου ηλικία να με μαγεύουν οι κινήσεις του.
Δε με αφορά η ηθική του καθενός, και δεν είμαι Θεός για να κρίνω.
Ξέρω όμως ότι αυτή τη στιγμή έφαγα γροθιά στο στομάχι.
Το βράδι της Πέμπτης, ο Michael Jackson έπαθε καρδιακή ανακοπή και πέθανε σε νοσοκομείο του Λος Αντζελες, σε ηλικία 50 ετών.
Rest In Peace, Michael.
Οι τρελλοί της 8ης δεκαετίας θα σε μνημονευόμαστε πάντα.
Ευτυχώς έβρεξε και δροσίσαμε.
Καταραμένο καλοκαίρι.
Απείχα για λίγο αλλά είμαι πάλι εδώ!
Ο Πολυμετοχικός ΠΑΟ έκλεισε Σισσέ για 4 χρόνια!
Ξαφνικά όλα τα πρωτοσέλιδα πράσινα, με εκφράσεις όπως “ΣΕΙΣΜΟΣ” κλπ, εγώ χαίρομαι, χάσαμε 2 παίχτες, πήραμε 3 έναν κι έναν, και περιμένουμε τον σέντερ μπακ για να τρελλαθούμε.
Η πρώτη ομάδα του Χενκ Τεν Κάτε είναι σχεδόν γεγονός, κι ο Λέτο – ο “Τι παιχταράς Θεέ μου” – ξαφνικά δεν αξίζει τίποτα. Εγω γουστάρω να έρθει κι ας γίνει κώνος για προπόνηση (όπως έγραψε ένας φίλος στο www.panatha.gr).
Ομως προσοχή.
Η Ιστορία έχει αποδείξει, πως στο Ελληνικό Πρωτάθλημα δεν έχει σημασία τί παίχτες έχεις, τί προπονητές έχεις.
Ο Τεροβίτσας πάει για πρόεδρος της ΚΕΔ με σύμβουλο Φυνοκαλιώτη.
Καταλαβαίνετε πού το πάω…
Ας πάμε καλά Ευρώπη… Εκεί που κανείς δε μπορεί να μας κουνηθεί…
Μπαίνοντας στο board/blogs της σειράς, ο κάθε πικραμένος λέει το μακρί του και το κοντό του.
Το τέλος ήταν διφορούμενο – η βόμβα έσκασε με την οικογένεια μέσα, ή έξω;
Οι μισοί έλεγαν ότι το τέλος είναι κουφό άρα και χάλια, κι οι άλλοι μισοί το επικροτούσανε. Ολοι όμως προσπαθούσαν να δώσουν ένα τέλος που αρμόζει στους ίδιους, κι όχι στη φυσική σεκάνς της σειράς.
Ενα σενάριο, όταν γράφεται, το τέλος του πρέπει να ευχαριστεί τα δρώμενα μέχρι τότε.
Προφανώς οι περισσότεροι δεν ξέρουν από μακάβριο χιούμορ, ή από “κουφά” τέλη.
Το θέμα ήταν να δεί ο καθένας το τέλος με τον δικό του τρόπο – χωρίς να αφορίζει αυτόν του σεναριογράφου.
Για μένα θα ήταν χάλια να πω πως η βόμβα έσκασε και τους έκανε πυροτέχνημα.
Το τέλος της σειράς το λαμβάνω σαν μία αρχή για όλους τους χαρακτήρες, που βέβαια δεν θα ήμαστε παρώντες για να τη δούμε.
Ενας είπε ακόμα πως ο Σεναριογράφος είναι απαίσιος.
Γράψε σαν τον Ρίσβα ρε αρχίδι, και μετά μιλάμε.
Ο κάθε άσχετος, πάει και σχολιάζει άσχημα, κάτι που μέχρι πρότινος, το παρακολουθούσε φανατικά.
Δηλαδή τί να πούμε γι άλλα κι άλλα…
Το τέλος ήταν αυτό που έπρεπε.
Οι χαρακτήρες βρήκαν τις διεξόδους τους, ενώθηκαν όλοι μαζί.
Και στη τελική, το μπαμ, δεν ακούστηκε ποτέ… ;-)
August 29, 1958
June 25, 2009
Be Loyal To Your Prince
